STANLEY

Zodra we het lokaal inlopen heb ik hem gespot. Hij staat pontificaal naast het bord en hij heeft een domme grijns op zijn gezicht. Toch is hij best zielig want hij was de goedkoopste van iedereen. Maar volgens mij heeft ie al aardig wat doorgemaakt.
De les is niet interessant genoeg om te blijven volgen. Maar Stanley trekt wel mijn aandacht. Stanley, zo heet hij, heb ik gehoord. Hij staart me aan, en ik staar terug. Ha! Wat hij kan, kan ik ook! Nu ik toch al niets meer van de les begrijp, besluit ik Stanley te observeren. Hij heeft een rare neus en hij mist een arm. Maar daar kan hij niks aan doen. Verder heeft hij mooie accessoires! Glimmend en zilverkleurig. Ik vraag me af of hoe hij eigenlijk voor zo’n lange tijd zo stil kan staan heeft zijn missende arm er iets mee te maken?
Ik kijk diep in z’n ogen, dat kan goed bij Stanley. Hij is heel vriendelijk hoe gemeen je ook bent, hij blijft glimlachen, en hoe dom je uitspraken ook zij, hij zal je nooit uitlachen of weglopen. Wegrijden misschien wel. Maar daar zie ik Stanley niet voor aan, hij is zo doorzichtig als wat. Hij is ook voorspelbaar ik kijk dwars door hem heen.
Goh, wat stom eigenlijk, ik weet zeker dat ie steenkoud is. Volgens mij heeft ie geen hart. Nee, nee nu weet ik het zeker. Als ik erover nadenk toont ie eigenlijk geen één levensteken…
Hij staat daar maar gewoon te staan, met die grijns.

Maarja wat verwacht je nou van een simpel skelet…

© Annemarie Nanne & Lianne van Rijn (anna magazine annamagazine.webklik.nl)